Patron

 

gen. dyw. EDWIN ROZŁUBIRSKI    

Edwin ROZŁUBIRSKI urodził się 4 maja 1926 roku w Warszawie. W roku 1939 skierowany został do korpusu kadetów we Lwowie, gdzie zaskoczyła go wojna. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną i przyłączeniu Ukrainy Zachodniej do ZSRR, ukrywał się by nie zostać wywiezionym w głąb Rosji. Krótki okres pracował fizycznie po czym podjął naukę. Po zajęciu przez Niemców Lwowa, młody Edwin zostaje wcielony do Służby Budowlanej, ucieka do Warszawy. Tu nawiązuje kontakty  z podziemiem i wstępuje do Gwardii Ludowej. W czerwcu 1942 roku wraz z drugim oddziałem Gwardii Ludowej wyjeżdża na teren województwa kieleckiego, gdzie początkowo walczy jako szeregowy żołnierz, a następnie jako dowódca drużyny zwiadu. Latem 1943 roku odwołano go do Warszawy, gdzie z ramienia Dowództwa Głównego Gwardii Ludowej bierze udział w organizowaniu specjalnego oddziału dywersyjnego, który zostaje przeformowany na batalion szturmowy Armii Ludowej im. „Czwartaków”, gdzie pełnił funkcje z-cy dowódcy ds. liniowych. Brał udział w różnych akcjach dywersyjnych m.in.: w dniu 23.10.1943 r. w zamachu bombowym na lokal dla SS i Policji przy ulicy Nowogrodzkiej w Warszawie. Brał również udział w Powstaniu Warszawskim, gdzie za męstwo został odznaczony przez Dowódcę AK gen. Tadeusza BORA-KOMOROWSKIEGO Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po kapitulacji powstania wydostaje się z Warszawy i dowodzi zorganizowaną z żołnierzy byłego oddziału „Czwartaków” samodzielną grupą dywersyjną, będąc już w stopniu porucznika. Po wyzwoleniu lewobrzeżnych terenów Wisły wstępuje do WP i walczy na froncie jako dowódca batalionu w 26 pp 9 DP. W roku 1946 kończy kurs  dowódców batalionów w Centrum  Wyszkolenia Piechoty i wraca do swojej macierzystej jednostki. Jako oficer Grupy operacyjnej „Wisła” bierze udział w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii. W roku 1951 w ramach likwidowania w WP tzw. „Spychalszczyzny” zostaje w stopniu majora zwolniony       do rezerwy z bardzo niekorzystną opinią i podejmuje pracę jako kierowca ciężarówki. Po przemianach politycznych w październiku 1956 roku zostaje powołany do zawodowej służby wojskowej i pełni kolejno funkcje:

1957-1958 – Słuchacz wyższego ogólno wojskowego  kursu ASG,

1958-1961 – Dowódca 1 Praskiego Pułku Zmechanizowanego,

1961-1963 – Słuchacz ASG w Moskwie,

1963-1968 – Dowódca 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno – Desantowej ( ze stanowiska tego został odwołany w wyniku zatargu z I sekretarzem KW PZPR w Krakowie i za odmowę użycia wojska przeciwko demonstrującym studentom),

1968-1971 – Z-ca Szefa Inspektoratu Szkolenia MON ds. wojsk powietrzno-desantowych.

W 1971 roku po zmianie ekipy rządzącej  zostaje w stopniu generała brygady zwolniony do rezerwy. Przez kolejne 10 lat do roku 1981 pracuje i działa w wielu organizacjach kombatanckich.

W grudniu 1981 roku zostaje po raz trzeci powołany do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W stanie wojennym pełnił obowiązki Komisarza Wojskowego w Głównym Komitecie Sportu i Turystyki, następnie został oddelegowany do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych, gdzie zajmował się organizowaniem, uzbrojeniem i wyposażeniem oraz szkoleniem oddziałów antyterrorystycznych.

W 1991 roku  w stopniu generała dywizji zostaje zwolniony w stan spoczynku i przewodniczy Związkowi Polskich Spadochroniarzy, którego jest jednym z założycieli.

Gen. Dyw. Edwin ROZŁUBIRSKI był instruktorem spadochronowym klasy mistrzowskiej, wykonał 738 skoków ze spadochronem. Był on również autorem wielu książek i opracowań poświęconych spadochroniarstwu i  osobistym wspomnieniom z  czasów wojny i powojennej służby w Wojsku Polskim.

Zmarł 12 maja 1999 roku, a jego śmierć okryła żałobą  wszystkich   spadochroniarzy 6 BDSz.

 

 

 

 

 

 

 

Ministerstwo Obrony Narodowej
Katalog stron wojskowych